Verslag Trans-Siberie Reis, Deel 1

Terug naar de hoofdpagina

Vertrek Schiphol.

Ik had deze reis in mijn eentje geboekt (geen reisgezelschap), doch bij de gate op Schiphol zag ik ineens een heleboel handbagage met labels van mijn reisbureau, ik maar eens voorzichtig geinformeerd wat daar aan de hand was. Bleek er een reisgezelschap van 11 personen mee te gaan die de zelfde reis als ik gingen maken, nog niks aan de hand zou je zeggen, ware het niet dat die reis door VIVA was georganiseerd. Maar eerlijk is eerlijk: het viel achteraf gezien best wel mee, veel plezier gehad met deze groep. Aangezien het een low-budget reis was heeft het reisbureau zich ingespannen om de voordeligste vliegmaatschappij te vinden die een vlucht naar Peking biedt en de hoofdprijs was voor Tarom, oftewel de nationale trots van Roemenie.

Tussenstop

Er was voorzien in een stop van 2 uur in Boekarest (plus een overstap op een ander vliegtuig bleek aldaar) die stop duurde dus in totaal 8 uur, maar dat heb ik niet als een probleem ervaren, in de transit hal in Boekarest liep ook een groep Spanjaarden los, en die brachten prachtige liederen ten gehore. Verder zijn de flesjes bier daar nog groter dan de beugels van Grolsch dus het was een heerlijk avondje (er is zelfs een poging gedaan om mij klaverjassen bij te brengen doch dat is niet helemaal (helemaal niet) gelukt).

Beenruimte

Na vertrek uit Boekarest bleek dat de Roemenen er speciale gedachten op na houden over het woord "ruimte" in beenruimte, dus echt minimaal en een lange slungel als ik ben, zat dus echt ongemakkelijk, doch ik heb het volgehouden tot Karachi (Pakistan) waar wij een uurtje mochten luchten (dat werden er meteen maar 2.5 uur)

Gelukkig bleek bij terugkomst in het vliegtuig dat mijn buurman in Karachi was achtergebleven (zat erin aangezien het een Pakistaan was), dus nu hadden we met z'n tweeen drie stoelen naast elkaar wat de mogelijkheid schepte om lekker schuin te gaan zitten, van Karachi tot Peking heb ik lekker gezeten. Wat vooral in dit deel van de vlucht schitterend was, was de Himalaya ongelooflijk mooi die besneeuwde bergen.

Aankomst Peking

Om 10 uur in de avond (plaatselijke tijd) was dan eindelijk Peking bereikt, ik verwachte een pittige controle (men zou daar nog streng controleren of er geen ongewenste literatuur e.d. het land in komen) maar dat stelde dus niks voor, gewoon doorlopen.
Later hoorde ik dat dit waarschijnlijk te maken had met het feit dat ik mij inmiddels bij het reisgezelschap van VIVA had aangesloten en dat men groepen heel gemakkelijk doorlaat, een persoon die alleen binnenkomt wordt iets beter gecontroleerd maar ook dat schijnt niet die scherpe controle te zijn die je verwacht van een streng communistisch land.
Over grensovergangen gesproken, de strengste controle was bij binnenkomst in Duitsland, maar hier zijn we nog lang niet in dit verhaal aanbeland.

Een taxi ritje

Na buiten het vliegveld even een poging gedaan te hebben om het openbaar vervoer van Peking te doorgronden hebben wij toch maar besloten om met enkele taxi's naar het hotel te gaan.
Dit was me een taxi ritje wel, na 3 km meteen feest, boem, op een voorgaande auto (ook een taxi) geknald en ik zat met mijn snuit tegen het rooster geplakt.
Doch alles viel nog mee, mijn bril was een beetje verbogen, en het VIVA meisje naast mij had slechts een bloedende lip.
Een korte uitleg van de taxi's in Peking: er zit een stevig ijzeren rooster tussen de voorstoelen en achterbank. Dit is waarschijnlijk voor de veiligheid van de chauffeur doch als je voorin naast de chauffeur gaat zitten heeft men daar geen enkel probleem mee.

Op de fiets door Peking

Natuurlijk ben ik in Peking naar de standaard items gegaan zoals Tempels, de verboden stad, de Muur gegaan, dingen die op zich schitterend zijn, maar waar ik het meest van genoten heb zijn die 2 dagen dat ik een fiets heb gehuurd en een beetje kris kras door Peking heb gereden.

Wat de fiets betreft, ontzettend veel wordt met de fiets gedaan: vervoer van goederen, als toppunt zag ik zelfs een fietser die 8 (acht) biggetjes vervoerde in 4 kistjes achterop de fiets. Om met de fiets in het spitsuur naar het centrum van Peking te rijden is werkelijk een schitterende ervaring.

Particulier autobezit is minimaal, het is openbaar vervoer, taxi's en auto's van de partij, verder heeft men een schitterende regel dat bij een ongeluk tussen fietser en auto de auto schuld heeft punt.

Zoals vermeld ben ik dus op de fiets in Peking aan het rondrijden geweest en daar ook meermaals in de achterbuurten terecht gekomen. Wanneer je daar in een klein stalletje op straat iets eet of drinkt dan ben jij dan ineens de persoon die aandachtig wordt bekeken door kleine kinderen. Als toerist hoef je niet echt bang voor criminaliteit te zijn in de achterbuurten (komt natuurlijk door de buiten de maat zijnde straffen die er op misdaden staan, maar goed, niet te veel bij nadenken je bent tenslotte op vakantie).

Vogelkooi in de boom

Wat erg leuk was in Beijing dat veel mensen naar het park gingen, en niet met de hond aangelijnt (honden horen in de pot en niet aan de lijn volgens de chinees) Nee de chinezen gaan met hun gevlederde vrienden naar het park, in kooitjes die vervolgens in de bomen in het park worden gehangen.

En op deze 3 foto's kun je zien wat deze mensen vervolgens in de parken deden. Het is erg leuk om op een bankje te gaan zitten en dan dit "park-leven" te bekijken.

De muur

En natuurlijk ook een uitstapje naar de beroemde muur, schitterend die muur die tussen de bergen doorkronkeld naar de horizon, grandioos.

Wat de Muur betreft heb ik ontzettend mazzel gehad, de VIVA groep van 11 was weer onderverdeeld in een groep van 7 en een groep van 4, voor de 7 was alles georganiseerd (busje uit, verhaaltje over een Tempel, busje in, enz. enz.) die 4 hadden iets dergelijks als ik (oftewel alleen hotel en vervoer en voor de rest vrij). De groep van 7 is op dinsdag naar de muur gegaan en men had toen door de mist een zicht van 50 meter, ik ben samen met die 4 anderen op vrijdag naar de muur gegaan en toen was het helder weer

Het plein
Maar ook het beroemde plein was een belevenis, dit plein is ook voor de Chinezen buiten Peking een must om een eens te bezoeken, en stikt er dus van Chinezen die elkaar op de foto zetten.
Ik was samen met 4 personen van de VIVA groep naar het plein gegaan en daarvan waren 2 meisjes die er aardig uitzagen, en diverse malen werden deze meisjes gevraagd om samen met Chinese kleuters op de foto te gaan, waarbij de ouders als schoolmeisjes zaten te giechelen.

Maar toch denk je ook aan de TV beelden van een aantal jaren gelezen, een TV documentaire onlangs hierover was indrukwekkend, er hebben zich hier heel wat drama's afgespeeld.

Tempels & de verboden stad

	Tempels, Tempels, hier kun je er heel veel van vinden in Peking, erg mooi om te bekijken, en natuurlijk ook kijken naar de chinezen die elkaar op de foto zetten.
	En natuurlijk de verboden stad, schitterend, ik een week voor mijn reis de video "The Last Empior" gehuurd. Je voeld je hier gewoon in de film rondlopen.

Diner in Peking
Eten, jaja dit hoort er bij, en Peking is een luilekkerland wat dat betreft, talloze stalletjes en kraampjes op de straat mjam mjam, (een kleine waarschuwing is wel op z'n plaats, onze westerse magen kunnen soms niet al te goed tegen het voedsel dat op straat te koop wordt aangeboden, (ik heb dus ook 1 dag noodgedwongen op mineraalwater + appels geleefd, maar ja alles wil je natuurlijk een keer proeven).
Wat ook heel leuk is als je met een groep in een restaurant gaat eten, na het bezoek aan het plein zijn we met een groep gaan eten in een restaurant buiten het centrum, wat comminicatie problemen, maar het was een leuk restaurantje.
Wanneer je met 5 personen bent, worden er 5 gerechten besteld en die worden op tafel gezet, en iedereen krijgt natuurlijk stokjes, en dan begin je gewoon, dan een hapje van die schotel, dan een hapje van een andere schotel .
Het was zelfs zo toen de vierde persoon een gerecht bestellde dat een ander al had besteld de ober ingreep en zei dat dat gerecht al besteld was.

Klederdracht

Bij de verboden stad was er een gelegenheid om in klederdracht uit de verboden stad op de foto tegaan. 3 meiden van de VIVA groep deden het ook. Er was ook een chinese familie die het zoontje als de laatste keizer op de foto liet zetten.

En toen moest dat jongetje ook nog met die 3 gekke westerlingen op de foto. Iedereen vond het erg leuk, de VIVA meiden, de ouders van het jongetje, de omstanders, maar het jongetje zelf?? Kijk maar eens naar zijn gelaatsuitdrukking.

Kentuckey Fried Checken
Het is moeilijk om in contact te komen met de plaatselijke bevolking, verder dan beroep/leeftijd e.d. dingen kwam je meestal niet, als je iets van b.v. de gebeurtenissen op het plein aanstipte dan hield men de boot af.
Een paar maanden na mijn reis heb ik de world press photo tentoonstelling bezocht, hier was oa een reportage over de executie van 2 Chinese "landverraders" te zien, die beschuldigd werden van "gewelddadig heden" tijdens de opstand op het plein in 1989.
Als je dan die foto's ziet dan begrijp je iets beter waarom men de boot afhoudt wanneer jij als buitenlander over politiek e.d. begint.
Doch soms was het wel mogelijk, 2 jongens spraken me aan vlak bij Kentucky Fried Chicken en hun ogen spraken boekdelen, dus ik maar de rijke toerist uitgehangen en getrakteerd (voor ons westerlingen vallen de prijzen hard mee, maar als je bedenkt dat een maaltijd in die fastfood zaak wel ongeveer 10% kost van een gemiddeld maandloon kost (alsof je hier bij McDonald's even voor 250 piek opeet) dan was dat een flinke tractatie voor die jongens). Ook als je rondkeek in die fastfood zaak, dan zag je een soort "Bijenkorf" publiek, wat volgens die 2 jongens het kroost van het partij kader is.

Ga verder naar deel 2